Technologie cyfrowe przestają być dodatkiem do działalności kulturalnej, a stają się jednym z narzędzi realizacji podstawowych funkcji instytucji kultury. Wspierają edukację, animację społeczną, budowanie relacji z odbiorcami, dokumentowanie dziedzictwa oraz rozwijanie partycypacyjnych modeli działania.

Z badania wynika, że skuteczne wdrażanie nowych technologii nie zawsze wymaga dużych budżetów. Wiele instytucji korzysta z relatywnie prostych i dostępnych rozwiązań, takich jak aplikacje mobilne, media społecznościowe, podcasty, druk 3D czy podstawowe narzędzia VR. Kluczowe znaczenie mają natomiast kompetencje zespołu, gotowość do eksperymentowania oraz umiejętność budowania partnerstw z ekspertami i organizacjami specjalizującymi się w technologiach cyfrowych.

Raport zwraca uwagę na rosnące znaczenie technologii immersyjnych, takich jak wirtualna (VR), rozszerzona (AR) i mieszana rzeczywistość (XR). Przykłady opisane w publikacji pokazują ich potencjał w edukacji historycznej, popularyzacji dziedzictwa, działaniach muzealnych. Szczególnie podkreślana jest zdolność tych technologii do budowania empatii i silnego zaangażowania odbiorców poprzez doświadczenie immersyjne.

Istotnym wątkiem opracowania jest obecność instytucji kultury w mediach społecznościowych. Autorzy i rozmówcy podkreślają, że platformy cyfrowe nie powinny być traktowane wyłącznie jako narzędzia promocji, lecz jako przestrzeń budowania wspólnoty i dialogu z odbiorcami.

Ważnym wnioskiem jest także konieczność zachowania równowagi między działaniami cyfrowymi a doświadczeniami bezpośrednimi. Najbardziej wartościowe projekty łączą świat cyfrowy z rzeczywistymi doświadczeniami odbiorców.

Metodologia:

Badanie miało charakter jakościowy i eksploracyjny. Obejmowało:

• analizę danych zastanych,
• wywiady pogłębione z ekspertami zajmującymi się nowymi technologiami (1 diada i 3 IDI),
• wizyty i wywiady w 8 instytucjach kultury z województwa mazowieckiego realizujących projekty cyfrowe.